Tarantella

De Tarantella is een Italiaanse dans in 6/8 of 4/4 maat, die gekenmerkt wordt door het snel ronddraaien van dansende paren. Het is een van de bekendste dansen van het land. Diverse steden en regio’s van Italië, zoals Calabrië, Napels en Sicilië, hebben een eigen versie van de dans.

De oudste vorm van de dans wordt pizzica genoemd. De dans is genoemd naar Tarente in Apulië (Zuid-Italië), en/of naar de tarantulaspin (Lycosa tarantula) waarvan gedacht werd dat de beet dodelijk kon zijn, en enkel genezen zou kunnen worden door wild te dansen. De dans werd hoofdzakelijk door vrouwen gedanst. Een beet van de Tarantula was dan vaak een excuus om eens flink los te gaan voor de vrouwen die gewoonlijk zeer kort werden gehouden.

De dans wordt vaak bij bruiloften gedanst. Mensen dansen in een cirkel, waarbij de richting waarin de cirkel draait regelmatig omwisselt.

Prokofiev schreef in 1935: Muziek voor Kinderen, twaalf makkelijke stukken voor piano, opus 65

met daarin een tarantella, hier uitgevoerd door Jaak Sikk:

In de film van Philippe Claudel Tous les Soleils (2011) heeft de protagonist Allessandro, docent barokke muziek, een zwak voor de Tarantella, muziek die magische krachten zou bezitten. Het kan ziekten genezen, en vooral melancholie. Een medicijn dat Alessandro goed kan gebruiken. Zo’n vijftien jaar geleden heeft de in Straatsburg wonende Italiaan zijn vrouw verloren.
Uiteraard is de film vol tarantella’s. Hier een fraaie scene uit die film

Stefano Accorsi & L’Arpeggiata: Silenzio d’Amuri

In de film L’Amore difficile (1962) van Alberto Bonucci wordt een “tarantella” gezongen

L’Amore difficile: C’è la luna a mezzo mare

Hetzelfde liedje werd ook gebruikt in de film The Godfather (1972):

The Godfather: C’è la luna a mezzo mare .. (slecht geluid)

 Enzo Avitabile (1955, Napels) is een saxofonist en zanger. Zijn band heet Bottari, tevens de naam van een traditioneel ritme, voornamelijk gedrumd op wijnvaten en ander hout. Op de CD Taranta +Tarantella zingt hij samen met de Napolitaanse zanger Gennaro Della Volpe, alias Raiz

 Enzo Avitabile + Raiz: Aizamm’na Mana

Een optreden van L’Arpeggiata van Christine Pluhar (zie Muziektips Napels) met een ‘wilde danseres’:

L’Arpeggiata: Tarantella a Maria di Nardò

Een vrolijke Tarantella uit Puglia (de hak van de Italiaanse laars). Het filmpje zou van het Toerisme Bureau kunnen zijn.

Beppe Junior: La Rondinella

Lindy hop is een Afro-Amerikaanse dans die ontstond in New York City in de late jaren twintig en vroege jaren dertig. Het was een samensmelting van vele verschillende dansen, maar voornamelijk gebaseerd op jazzdans, tapdansen en charleston. De ontwikkeling van lindy hop ging samen op met de ontwikkeling van jazz. Om die reden wordt de term Swing zowel voor deze dansstijl gebruikt als voor de jazzstijl waarop wordt gedanst. Er werd bijvoorbeeld in de grote danszalen van Harlem, de Savoy ballroom en de Cotton-club gedanst op de muziek van onder andere Louis Armstrong en Ella Fitzgerald.

In lindy hop wordt solo- en partnerdansen gecombineerd en de dans bevat zowel veel improvisatie als meer formele elementen, vergelijkbaar met de muziek waarop wordt gedanst. De basis swing out bevat bestaat deels uit een stuk gesloten danshouding, waarbij man en vrouw samen dansen (iets dat in Afrikaanse dansen gewoonlijk niet was toegestaan) en uit een stuk open danshouding waarin voor beide dansers ruimte is voor improvisatie.

Toen de dans door de blanke bevolking overgenomen werd stond deze bekend als de jitterbug, en stond aan de wortels van de Rock-‘n-Roll en Boogiewoogie.

Op alle muziek met een swing ritme kan Lindy hop gedanst worden. Hier op een tarantella:

U Ritornu di U Zu Cicciu d’America: Tarantelle Calabrese