REISBERICHT: PROCIDA, ISCHIA & CAPRI

Begin november 2014 kwamen we terug van een wandelreis naar de eilanden in de Golf van Napels: het kleine Procida, het groene Ischia en het beroemde Capri. We boften dat we elke dag zon hadden en de enorme regenbuien iets noordelijker, in Toscane, vielen.

Procida is bekend als het filmeiland, bijgenaamd het eiland van Il Postino (“De postbode”), een Italiaanse film uit 1994 geregisseerd door Michael Redford. De hoofdrollen worden vertolkt door Massimo Troisi (postbode) en Philippe Noiret (dichter Pablo Neruda). De film is gebaseerd op het boek De postbode van Neruda van A. Skarmeta en gedeeltelijk in Procida opgenomen.

De Italiaanse postbode Mario Ruoppolo woont op het zonnige eilandje Salina waar de verbannen Chileense dichter Pablo Neruda terechtkomt. Salina is een van de Eolische eilanden ten noorden van Sicilië. De eilandbewoners zijn erg enthousiast dat Neruda op hun eiland komt wonen. Het plaatselijke postkantoor wordt overstelpt door brieven bestemd voor Neruda. Mario heeft de eer de brieven persoonlijk te bezorgen. Elke dag fietst hij naar het afgelegen huis van Neruda. Mario merkt op dat de dichter veel brieven krijgt van vrouwen, dus wil hij ook dichter worden en hij vraagt aan Neruda hoe hij dat moet doen. Neruda helpt hem zo de mooie Beatrice Russo te verleiden die een café in het dorp uitbaat.

Il Postino: filmopnamen gecombineerd met opnamen van Procida.

Op Procida zijn tientallen (delen van) films opgenomen, o.a. The Talented Mr. Ripley. Vervolgens brachten we 3 nachten door op het grootste en groene eiland Ischia. We beklommen de hoogste berg, de Epemeo. Er liggen 2 fraaie, bewoonde rotseilanden voor de kust, beide verbonden met het eiland. De lokale folklore kent o.a. een dans met stokken waarbij in een hoog tempo en niet helemaal ongevaarlijk door de dansers de stokken tegen elkaar worden geslagen. Deze dans heet de ’N drezzata en werd vroeger uitgevoerd met zwaarden. Hier de vrouwen tegen de mannen:

De schoonheid van het eiland wordt bezongen door de Napolitaanse zanger

Sergio Bruni: Ischia

Capri is het meest bezongen. Het eiland was al geliefd onder Romeinse keizers, die hier villa’s lieten bouwen, zoals de Villa Jovis. In de negentiende eeuw ontdekken schrijvers en schilders het eiland.

De Duitse schilder August Kopisch schilderde de Blauwe grot en schreef in 1826 een boek over Capri dat de aandacht trekt van velen. In zijn spoor volgen de schilders John Singer Sargent en Frank Hyde. Claude Débussy schrijft een prélude “Les Collines de Anacapri” (1910) en Somerset Maugham situeert “The Lotus Eater (1945) op Capri. Graham Greene had een huis in Anacapri waar hij met zijn minnares woonde.

Talloze zangers hebben over Capri gezongen, zoals Frank Sinatra, Isle of Capri, het origineel stamt uit de jaren dertig. Rudi Schuricke had na de oorlog een hit met Capri Fischer, geschreven in 1943. Het werd later door andere artiesten ook op de plaat gezet, o.a. door Peter Kraus die ik me nog herinner van een duo met Conny Froboess in speelfilms.

Hervé Villard vermoedt dat hij nooit meer naar Capri zal gaan, zoals hij vroeger gewend was, nu het uit is met zijn eerste grote liefde.

Hervé Villard: Capri, c’est fini (helaas tegen de achtergrond van een kasteel aan de Loire)

Uit Capri zelf komt Peppino di Capri.

Peppino di Capri: Luna Caprese (met foto’s van CAPRI)

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *