PETER GREEN & FLEETWOOD MAC

Ik zag op de BBC een documentaire over Peter Green. Peter Green (1946) trof het lot waarvan muzikale genieën soms niet verstoken blijven. Hij is een aantal jaren opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting maar lijkt er inmiddels weer bovenop te zijn. Denk ook aan de eerste voorman van Pink Floyd Syd Barrett (1946-2006).

Peter Green speelde in enkele onbekende bandjes voordat hij Eric Clapton verving in John Mayall’s Bluesbreakers. Hij speelde zo vakkundig dat hij al snel The Green God werd genoemd. Op het Blusbreakers Album A Hard Road (1967) stond o.a. zijn eigen compositie The Supernatural.

John Mayall’s Bluesbreakers: The Supernatural

In juli 1967 stapte hij uit de band van Mayall en richtte zijn eigen band op, oorspronkelijk “Peter Greens Fleetwood Mac featuring Jeremy Spencer”. Mick Fleetwood was de drummer en bassist Bob Brunning werd al snel vervangen door John McVie. De naam van de band werd ingekort tot Fleetwood Mac.  Aanvankelijk was het repertoire van de band nogal gespleten: op de eerste twee albums is pure blues te horen, maar het geluid van de groep veranderde al snel, zeker nadat in de zomer van 1968 de groep nogmaals werd uitgebreid, ditmaal met gitarist. Danny Kirwan.

In deze formatie toerde Fleetwood Mac tweemaal door Nederland: in de herfst van 1968 en begin 1969. De toekomstige topgroep speelde o.a. in kleine zaaltjes in Leersum en Schaijk. De bekendste songs uit deze tijd zijn Black Magic Woman, een compositie van Peter Green en later gecoverd door Santana en Need your love so bad.  De sfeer van de sixties voel je hier afdruipen:

Fleetwood Mac: Black Magic Woman(live, feb 1970)

Het nummer Albatross luidde begin 1969 een verandering van stijl in met een reeks rock-hits: het introspectieve Man of the world, Oh Well en The Green Manalishi.

Peter Green gebruikte drugs en begon ‘vreemd’ gedrag te vertonen. Zo wilde hij tegen de wil van de andere bandleden alle inkomsten van de band aan charitatieve doelen schenken.
De depressieve kant van Peter Green is te horen op Man of the World:

Fleetwood Mac: Man of the World

Met het album Then Play On werd Fleetwood Mac een rockgroep. Het album is een voorbeeld van de veelzijdige muzikaliteit van de band. Naast prachtige ballads staan ruige rocknummers en het tweedelige epos “Oh Well”.

In mei 1970 verliet Green de band onverwacht. De overige bandleden waren geschokt want Green was dé ster en songwriter van de band.

Na zijn vertrek bleef de naam Fleetwood Mac. Mick Fleetwood en John McVie zijn vanaf dan ook de constante factor in de groep gebleven. De band besloot als een soort commune samen te gaan wonen in “Kiln House”. Toen de band naar Amerika moest voor een volgende tournee, werd McVies vrouw Christine gevraagd om als toetseniste de band te versterken. Zij had onder de naam Christine Perfect al op het tweede album Mr. Wonderful van Fleetwood Mac als gastmuzikante meegespeeld. Als leadzangeres van Chicken Shack had ze een hit gehad met I’d rather go blind en ze was door Melody Maker uitgeroepen tot beste zangeres van 1969.

Chicken Shack: I’d rather go blind

In 1971 verliet ook Spencer de groep. Na aankomst in Los Angeles verliet hij het hotel waar de groep logeerde om even wat boodschappen te doen en was vervolgens drie dagen zoek. Hij bleek zich te hebben aangesloten bij de sekte “Children of God”. Voor de rest van de tournee werd hij opvallend genoeg vervangen door Peter Green. Spencers vervanger werd de Amerikaanse gitarist Bob Welch. Afgezien van de twee naamgevers van de groep, Fleetwood en McVie, had Fleetwood Mac nu weinig meer te maken met de bluesband uit de jaren ’60. Voortaan maakte Fleetwood Mac popmuziek, ondanks regelmatige bezettingswisselingen. Hierdoor werd een nieuw publiek aangesproken maar haakten fans van het eerste uur af.

Eind 1974 vestigden de leden van de band zich in Californië. Kort daarna verliet Welch de groep, waardoor alleen Mick Fleetwood en het echtpaar McVie overbleven. Met de komst van het duo Stevie Nicks en Lindsey Buckingham kreeg de groep een belangrijke nieuwe impuls. Eigenlijk ging het Mick Fleetwood alleen om het aantrekken van het muzikale genie Lindsey Buckingham, maar hij kreeg zijn vriendin Stevie Nicks erbij ‘kado’. Dat de groep hiermee een nieuw begin maakte wordt geïllustreerd door de titel van het eerste album in deze bezetting; de plaat heet eenvoudig “Fleetwood Mac”, net als het debuut van het oude Fleetwood Mac uit 1967. Het volgende album “Rumours” uit 1977, met de hit “Go your own way”, was een enorm commercieel succes en wordt als het beste van dit tweede Fleetwood Mac beschouwd. Christine McVie schreef 4 van de 11 nummers, waaronder Don’t Stop.
Lindsey Buckingham deed wat van hem verwacht werd en schreef hits, waaronder dit:

Fleetwood Mac: Go your own way

De scheidingsproblematiek is al hoorbaar. Maar de grootste verrassing was eigenlijk Stevie Nicks. Zij schreef 3 van de 11 nummers. Het nummer Dreams is van haar.

Fleetwood Mac: Dreams

Zowel het echtpaar McVie als het duo Nicks-Buckingham zou uit elkaar gaan. Stevie Nicks stelde de rest van de groep in haar schaduw met een aantal interessante soloprojecten.
De groep is begin 2015 weer bij elkaar nadat Christine McVie na 14 jaar onderbreking zich in 2014 bij de groep voegde. Zomer 2015 treden ze weer op in Engeland. Fleetwood heeft zelf aangekondigd weer te willen gaan samenwerken met Peter Green, maar dat lijkt onwaarschijnlijk.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *