A Whiter Shade of Pale

Een van de beroemdste nummers dat met een Hammondorgel werd opgenomen is een compositie van Gary Brooker (zang, piano) en Matthew Fisher (Hammondorgel):

Procol Harum: A Whiter Shade of Pale

De muziek was geïnspireerd door Johann Sebastian Bach; de zeer poëtische tekst is onduidelijk en er is al veel over gespeculeerd.

A WHITER SHADE OF PALE

We skipped the light fandango
Turned cartwheels ‘cross the floor
I was feeling kinda seasick
But the crowd called out for more
The room was humming harder
As the ceiling flew away
When we called out for another drink
And the waiter brought a tray

And so it was that later
As the miller told his tale
That her face, at first just ghostly,
Turned a whiter shade of pale

She said, “There is no reason
And the truth is plain to see.”
But I wandered through my playing cards
And they would not let her be
One of sixteen vestal virgins
Who were leaving for the coast
And although my eyes were open wide
They might have just as well been closed

And so it was that later
As the miller told his tale
That her face, at first just ghostly,
Turned a whiter shade of pale

She said, “I’m here on a shore leave,”
Though we were miles at sea.
I pointed out this detail
And forced her to agree,
Saying, “You must be the mermaid
Who took King Neptune for a ride.”
And she smiled at me so sweetly
That my anger straightway died.

And so it was that later
As the miller told his tale
That her face, at first just ghostly,
Turned a whiter shade of pale

If music be the food of love
Then laughter is it’s queen
And likewise if behind is in front
Then dirt in truth is clean
My mouth by then like cardboard
Seemed to slip straight through my head
So we crash-dived straightway quickly
And attacked the ocean bed

Ik heb mijn eigen vertaling gemaakt en volgens mij gaat het over een dansavond waar veel gedronken wordt. De halfdronken ik-persoon probeert een vrouw te versieren en gebruikt daarvoor vergelijkingen met historische en mythische elementen. Zij heeft er geen zin in, zij wordt steeds bleker, maar dat kan ook van de alcohol zijn. In sprookjes komt het beroep molenaar opvallend vaak voor, soms als een (domme) opschepper. Hier staat de molenaar voor de ik-persoon: hij probeert haar met praatjes te versieren.
Het derde en vierde couplet is slechts enkele malen uitgevoerd.

Peters vertaling:

NOG WITTER DAN BLEEK

We dansten niet de fandango
Maar maakten radslagen op de vloer
Ik voelde me een beetje misselijk
Maar het publiek wilde doorgaan
De kamer gonsde harder
Het plafond vloog in de lucht
Waarop we om weer een drankje riepen
En de ober bracht ons een blad vol

En zo gebeurde het dat daarna
Terwijl de molenaar sprookjes vertelt
Dat haar gezicht, eerst nog spookachtig
Nog verder verbleekte

Ze zei: “er is geen reden
En de waarheid is duidelijk zichtbaar.”
Maar ik bekeek mijn troeven
En die waren niet van plan haar als een
van de 16 Vestaalse maagden
naar de kust te laten vertrekken
En hoewel mijn ogen wijd open waren
Zouden ze net zo goed dicht kunnen zijn

En zo gebeurde het dat daarna
Terwijl de molenaar sprookjes vertelt
Dat haar gezicht, eerst nog spookachtig
Nog verder verbleekte

Ze zei: “Ik ben hier met verlof op de kust”
Hoewel we mijlenver op zee waren.
Dus wees ik haar fijntjes op dit detail
En dwong haar om akkoord te gaan,
door te zeggen, “jij bent de zeemeermin
door Neptunus meegenomen op een ritje.”
En ze glimlachte naar me zo lief
Dat mijn boosheid terstond wegebde.

En zo gebeurde het dat daarna
Terwijl de molenaar sprookjes vertelt
Dat haar gezicht, eerst nog spookachtig
Nog verder verbleekte

Als muziek de liefde voedt
Dan zorgt gelach voor opluchting
En ook als de achterkant de voorkant is
Dan is smerigheid in werkelijkheid schoon
Mijn mond spuide alleen nog clichés
Mijn praatjes gingen hun eigen weg
Dus botste ik terstond
En sloeg tegen de grond

Jan Rot heeft ook “ A Whiter Shade of Pale” op zijn manier vertaald, dat wil zeggen, niet letterlijk.

Jan Rots vertaling:

GRIJSGRAUW, GROEN EN GEEL
Ik haat die laatste tango
Als radslag in de nacht
Mijn gewaggel maakt me zeeziek
Ze wil waarachtig meer
Laat alle ballen brallen
En wat gaat dat schip tekeer
Dus ik vroeg nog om een groter glas
De ober bracht een blad

Het werd niet heel veel beter
meer een ranzig ritueel
Haar gezicht als van Sneeuwwitje
Werd van grijsgrauw, groen en geel.

Ze zei: ‘We zijn gezonken
In de waarheid van het licht’
Maar ik zocht nog naar mijn bodem
Bij Kaap de Goede Hoop
Zijn de rotsen vol sirenen
En veel kapers op de kust
Dus ik hield mijn ogen open
Ook al viel er soms een dicht

Het werd niet heel veel beter
meer een ranzig ritueel
Haar gezicht als van Sneeuwwitje
Werd van grijsgrauw, groen en geel.